نماز نور چشم مصطفی

بدون شك نماز در همين فرد آلوده و خطاكار به اندازه خودش داراي اثر است، به گونه­ اي كه اگر اين نماز ترك شود، آلودگي و گناه فرد بيشتر مي­شود؛ يعني اثر نماز كه همان نهي از فحشا و زشتي منكرات است[1] و لو در حد كم و ناچيز، در اين فرد ظاهر مي­گردد و به اندازه خود او را از آلودگي و زشتي بيشتر باز مي­دارد. چه طور مي­توان چنين اثرات واضحي را انكار كرد؟!

در روايت آمده است: جواني از انصار نمازش را با پيامبر(ص) مي­خواند، ولي گناه و محرمات را نيز انجام مي­داد. جريان را به پيامبر(ص) گفتند. پيامبر اعظم(ص) فرمود: " نمازش روزي او را از بدي و زشتي باز مي­دارد". طولي نكشيد كه ديدند آن جوان توبه كرد و دست از كارهاي بد و زشتش برداشت.[2]
بنابراين، تأثير نماز در هر كسي، تابع ميزان معرفت و شناخت، اخلاص در نيت، حضور قلب و ساير شرايط و آدابي است كه رعايت مي­كند و چون اين امور در افراد با هم متفاوت است، نمازهاي آنها و آثار آن نمازها نيز مختلف مي­باشد؛ ولي به هر حال هيچ نمازي بدون اثر نخواهد بود، هر چند ميزان آن آثار كاملاً متفاوت است.

 
پی نوشت ها
[1] عنكبوت/ 49
[2] ری شهری، محمد، میزان الحكمة، ج 5، ص 371، ح 10254، چاپ دفتر تبلیغات اسلامی، 1362